YAKALANAN ZAMAN

önce uzakları koydum yüreğime
ulaşılmazlığını koydum...
kimi zaman ağladım
kimi zaman ağlattım...
şakaları verdim yüreğimden
küçük sevgi sözleri, ifadeleri bulunan şakaları
kızdın..!
kimi zaman kendi kendime kızdım...!
en son sevdayı koydum yüreğime
imkansız diye adlandırdığım
karşılıksız diye tanımladığım
olsun “sen sev yeter” diye kamçıladığım sevdamı...
şimdi düşünüyorum da
seni , beni ve sevdamı
hepsinin de yüceleştiği geliyor aklıma...
şimdi de yüceliği koyuyorum yüreğime...

Hayat mektebinde,
Kabuk bağlamış yaraya inat nefes almayı,
Karanlığa inat,
Bir mum ışığında yaşamayı öğrendim .
Öğrenemediğim tek bir şey vardı;
Unutulduğumu bile bile
Ölümüne severken unutmayı öğrenemedim.

Kuru ekmekle,
Tuza banıp karın doyurmayı,
Sırtımdaki kamburuna inat
Hayatla her an savaşmayı öğrendim.
Öğrenemediğim tek bir şey vardı ;
Gelmeyeceğini bile bile
Yetim yüreğimle sensiz yaşamayı öğrenemedim.

Her karanlık geceden sonra
Aydınlık bir sabaha uyanacağımı,
Nehir olup aksa da gözlerim
Bir gün güneşle kuruyacağını öğrendim.
Öğrenemediğim tek bir şey vardı;
Dönmeyeceğini bile bile
Mavilere sensiz kanatlanmayı öğrenemedim.

Severken unutmayı
Bir türlü öğrenemedim..
Tek kusurum buysa; özür dilerim

Dağılıyor ufkumun en ücra köşelerinden kimsesiz anılar.
Bulutların ardından bir karartı yakalıyor gözlerim.
Yoksun ve ben senden yoksulum.
Bilmediğim iklimlerde ,
Bilmediğim yağmurlarla yıkanıyor bedenim.
İçimde gülsüz diken bahçeleri,
Kanıyor etim,kanıyor bedenim.
Şimdi ise sen acımsın.
Kanatsız kuşlar,kör uçuşlar yapıyor,
Yalnızlığımın üstünde.
Çareler arıyorum ,
Aynalara yansıyan buğulu bakışlarımdan,
Çareler arıyorum ,
Nereye kadar sürer bu böyle ?
Nereye kadar hasretim ...?

Mevsimler sen kokarken
Ay, geceye sürgün biliyorum..
Zemheri artığı umutlarımla
Geceye inat yürüyorum.
Gözlerini arıyorum,
Karanlıkların düştügü kaldırımlarda..
Cehennem yangınlarından
Kirpiklerine firar ediyorum.
Ateşini söndüremezsem hasretinin,
Korkma canım,
Ateşlere gözlerini verdim diye...
Sen; saçlarını bırak rüzgara,
Küllerimden saçlarına gülleri işlemeden
Ölümü dudaklarından öpmeyeceğim.

Takvimler, yaprağından acıyı elerken
Yıldızlar, karanlığa küskün biliyorum.
Alnıma, kavgalarını alıp
Cellatlığına soyunuyorum
Gecmiş yıllarının..
Suskunluğunu almayın kurşunların.
Yarimi yaralamadan,
Gözbebeklerinden öpeyim ölümün...
Menzil, bir kez ıskalarsa da gögsümü
Ben serileyim elvedası topraga...


Şafakları sökerken karanlıklardan
Her sabah sana gülümsüyorum.
Şimdi gülümseme zamanı ey yâr.
Dünden miras kalsa da acıların,
Hep güllerle anılacak ömrün.
Aydınlığa çevir yüzünü,
Meleklerin kirpiklerine yazılacak
Bahar kokan o naif gülüşün....